DIRECTED BYMaciej Gorczyński
DRAMATURGYAleksandra Nowakowska
SCENOGRAPHYIwona Bandzarewicz
MUSICPiotr Korzeniak
VIDEOIwona Bandzarewicz
CASTAdam Borysowicz
(ENG)
“Report for the Academy at the KTO Theatre in Cracow is a performance-hybrid, combining elements of dance theatre, performance activities and dramatic theatre. Kafka's stories are a kind of bottomless well - short forms with infinite depth. This allows the creators to play with the form without limitation, as can be seen on stage.
Red Peter resides in a cage, but what kind of cage is it? It looks more like a micro-apartment at 25,000 per square metre in Warsaw district than a square with bars. Second point of contact - who really lives in a cage today? The evening's protagonist presents himself in two guises - a more animal-like one, phenomenally imitating a gorilla (those moves!), and a smoothed-out, human-like one. The latter incarnation enters the ‘cage’ where she interviews a journalist. The story, spun in e-cigarette fumes, is reminiscent of a breakfast TV interview, where the talking, civilised ape is a celebrity (admittedly, he doesn't have his tic-tac-toe yet, but that's probably a matter of time). The long, pivotal scene in the show is conducted in such a way that the essentially macabre tale of capturing an animal and watering it with vodka reads like a fascinating account of a meeting between two species - a veritable Stockholm syndrome.
The audience looked at the man and the monkeys and nobody knew who was who.”
(PL)
“Sprawozdanie dla Akademii w Teatrze KTO to spektakl-hybryda, łącząca w sobie elementy teatru tańca, działań performatywnych i teatru dramatycznego. Opowiadania Kafki o swoiste studnie bez dna – krótkie formy z nieskończoną głębią. Dzięki temu twórcy mogą bez ograniczeń bawić się formą, co widać zresztą na scenie.
Czerwony Piotruś przebywa w klatce, ale jaka to klatka? Bardziej przypomina mikroapartament za 25 tys. za metr kwadratowy na warszawskim Powiślu, niż kwadrat z prętami. Drugi punkt stykowy – kto tak naprawdę żyje dziś w klatce? Bohater wieczoru prezentuje się w dwóch odsłonach – bardziej zwierzęcej (genialny Błażej Szymański), fenomenalnie naśladujący goryla (te ruchy!) oraz wymuskanej, człowieczej (Adam Borysowicz). To ostatnie wcielenie wchodzi do „klatki”, gdzie udziela wywiadu dziennikarce (Lena Witkowska). Opowieść snuta w oparach e-papierosa przypomina rozmowę z telewizji śniadaniowej, gdzie mówiąca, ucywilizowana małpa jest celebrytą (co prawda nie ma jeszcze swojego tik-toka, ale to pewnie kwestia czasu). Długa, kluczowa dla spektaklu scena, prowadzona jest w taki sposób, że w gruncie rzeczy makabryczna opowieść o schwytaniu zwierzęcia i pojeniu go wódką, brzmi jak fascynująca relacja ze spotkania dwóch gatunków – istny syndrom sztokholmski.
Czy Sprawozdanie dla Akademii to ironiczna diagnoza człowieczych ambicji chcących ujarzmić naturę? Oczywiście, że tak. Czy jest to próba zmierzenia się ze zwierzęcością, tkwiącą w każdym z nas? Również. W końcu to Kafka, każdy znajdzie w nim to, czego szuka. Tylko patrząc na kolejne aktorskie popisy chciałoby się sparafrazować Orwella: widownia patrzyła to na człowieka, to na małpy i już nikt nie wiedział kto jest kim. “
Teatr dla wszystkich, Doppleganger, Piotr Gaszczyńsk
PREVIOUS
NEXT