Jarosław Iwaszkiewicz
DIRECTED BY
Maciej Gorczyński
CASTAleksandra Nowakowska
MUSICPiotr Korzeniak
SCENOGRAPHYIwona Bandzarewicz
PRODUCTIONBarakah Theater in Krakow
TEXT
Jarosław Iwaszkiewicz, Anna Iwaszkiewicz (Dzienniki)
monologues written by Aleksandra Nowakowska
(ENG)
Written in 1943, the short story by Jaroslaw Iwaszkiewicz talks about the possession of nuns in a fictional monastery in Ludyń and the tragic relationship between the titular Mother Joanna and Father Suryn, the priest exorcising her.
For us, the story's plot becomes a parable of sacrifice, which is understood here in two ways. First, it is a radical gesture towards a loved one, that is, a self-sacrifice. Secondly, it is a scapegoat, i.e. innocent victims of the dominant (also contemporary) patriarchal discourse that excludes from narrative forms of language, who want to reclaim their sovereignty and subjectivity.
An important context for the play is the relationship between Anna and Jaroslaw Iwaszkiewicz, especially the time of Anna's mental illness and her stay in a psychiatric hospital in Tworki. The language of the play combines elements of drama theater, dance theater and musical theater.
Anna Iwaszkiewicz's plot is a side thread and a foundation of the world created in the novel. My character was guided by the director somewhat alongside working on the plot, so everything I did was in a different rhythm than the emerging scenes.
A whole lot of people who disappear, disappear into the abyss - something similar happens to the writer’s wife, Anna Iwaszkiewicz. Her schisophrenia makes her invisible. Jarosław Iwaszkiewicz constructs a world, where a male character takes the demons of his beloved woman into his heart to save fer soul - thus, in a way, the author does in the novel what he cannot do in real life.
(PL)
Napisane w 1943 roku opowiadanie Jarosława Iwaszkiewicza przedstawia historię opętania zakonnic w fikcyjnym klasztorze w Ludyniu oraz tragicznej relacji tytułowej Matki Joanny, przeoryszy klasztoru i ojca Suryna, egzorcyzmującego ją jezuity.
W interpretacji twórców TB fabuła opowiadania staje się przypowieścią o ofierze, która jest tu rozumiana w dwójnasób. Po pierwsze jest to radykalny gest wobec kochanej osoby, czyli ofiara z siebie. Po drugie to kozioł ofiarny, czyli niewinne ofiary dominującego (również współcześnie) patriarchalnego dyskursu wykluczającego z narracyjnych form języka, które chcą odzyskać swoją suwerenność i podmiotowość.
Ważnym kontekstem dla spektaklu jest relacja Anny i Jarosława Iwaszkiewiczów, zwłaszcza czas psychicznej choroby Anny i jej pobyt w szpitalu psychiatrycznym w Tworkach.
Historia Anny Iwaszkiewicz jest wątkiem pobocznym i fundamentem świata wykreowanego w powieści. Moja postać prowadzona była przez reżysera niejako równolegle z pracą nad fabułą, wszystko, co robiłam, odbywało się więc w innym rytmie niż powstające sceny.
Podobne zanikanie i bycie obok przytrafia się żonie pisarza, Annie Iwaszkiewicz - jej schizofrenia czyni ją niewidzialną. Jarosław Iwaszkiewicz konstruuje świat, w którym męski bohater bierze na siebie demony ukochanej kobiety, by ocalić jej duszę - w pewnym sensie autor robi więc w powieści to, czego nie może zrobić w prawdziwym życiu.
,Symultaniczność rozgrywanych scen komponuje się z onirycznymi zachowaniami bohaterów, którzy zamknięci w ludyńskim klasztorze niczym w oderwanym od świata rzeczywistego miejscu rozgrywają własny wewnętrzny spektakl. Zegar wybija ostateczną godzinę. Zapada cisza wyrywająca nas z hipnotycznego snu. Twórcy zostawiają nas sam na sam z naszymi koszmarami i aniołami, ale co ważniejsze, zostawiają nas ze spełnioną obietnicą.
(Adriana Markowska, Dziennik Teatralny Kraków)
PREVIOUS
NEXT